Czasem widzę coś takiego, że gdybym był postacią z filmu rysunkowego, to wypadłyby mi gałki oczne, wyrosłyby im małe rączki i nóżki i te gałki oczne zaczęłyby biegać po podłodze machając tymi małymi rączkami i piszcząc. Amerykanie mawiają, „what has been seen, cannot be unseen”.

Kadett E stał się ikoną polskiego tuningu. Można nim palić gumę (Kadetem tera), można przerabiać go na nieskończenie wiele sposobów, najczęściej jednak ograniczając się do montażu dużej ilości laminatu i oblepienia tuningowymi bajerami w stylu kojarzącym się z czasami, kiedy Vin Diesel był jeszcze młody. To są jednak przedsięwzięcia niezbyt kreatywne, i choć już wcześniej Kadett gościł kilkakrotnie na złomniku, to jednak jego dziś prezentowana ewolucja bije wszystkie dotychczasowe produkty na głowę pod względem pomysłowości i jakości wykonania. Nie nabijam się, zawsze doceniam pomysłowość rodzimych tunerów. Cierpią oni jednak na syndrom dzikiego zapału połączony z nikłą wiedzą na temat budowy pojazdów, co daje zadziwiające efekty.
Kadett E trafił bowiem w ręce fana amerykańskich klasyków. Gość prawidłowo dobrał bazę (zarówno Opel jak i Pontiac w owym czasie należały do koncernu GM), większy zachwyt budzi jednak dobór materiałów i rodzaj wykończenia. Stylizacja na Pontiaca GTO została wykonana z gliny i uformowana ręcznie metodą uklepywania, co udowadnia poniższe zdjęcie.

By notlauf at 2011-05-25

Ogólnie widzę tu jeden problem: wymyślenie pomysłu to jedno, ale plan jego realizacji to drugie. Nawet gdy mam pomysł na zjedzenie obiadu w postaci spaghetti, to też muszę opracować plan: najpierw siekam cebulę, potem kroję pieczarki, podsmażam to wszystko na patelni i tak dalej. Gdybym po prostu wziął składniki i wysypał je na talerz, to byłby kutas, a nie spaghetti. Podobnie jest z tym Oplem. Gdy rano pomyślimy „O W MORDĘ, MAM KADETTA, PRZEROBIĘ GO NA PONTIACA GTO I DUPY Z DYSKOTEKI W DZBĄDZU SIĘ ZSIKAJĄ”, niestety ochlapywanie auta gliną do wieczora nie da nam pożądanych kształtów. Być może w pewnym momencie twórca zdał sobie sprawę, że zwiększanie ilości gliny nie spowoduje, że Kadett przekształci się w Pontiaca, a błotnik wykonany ze skrawków blachodachówki nie wywoła wzmożonego zainteresowania ze strony płci przeciwnej.
Tymczasem nie ma powodu się zrażać. „Nie mam czasu aby go dokończyć, ale może być piękny efekt” – mówi sprzedający. Moim zdaniem piękny efekt już osiągnięto, a auto jest praktycznie gotowe. Wystarczy w przedni pas wkleić na klej do szyb reflektory od Malucha i podwiesić na trytytki zderzak od Cinquecento, a z tyłu przykleić lampy od przyczepy, podłączyć je tak, żeby działały i napisać pędzlem na boku „PONTIAK GTO”. To absolutnie wystarczy, zgodnie z zasadą, że 80% efektu osiąga się przy 20% wkładu. Jakiekolwiek dalsze prace niczego już nie wniosą – laik uzna, że to Pontiac GTO, a znawca NIE uzna, że to Pontiac GTO, choćby w ten projekt zainwestować nawet wartość kilku idealnie odrestaurowanych Pontiaców. Czasem nie trzeba być dosłownym – kilka dobrze pociągniętych kresek sprawia, że narysowany koń jest bardziej przekonujący niż cyzelowany przez miesiące rysowany ołówkiem koński łeb. Tu jest tak samo: wystarczy szkic, coś w miarę przypominającego z oddali amerykańską klasykę i to wystarczy – poznaliśmy dzięki temu zamysł twórcy i możemy wyrobić sobie własne zdanie na jego temat. Mnie się podoba w takiej formie. Proszę dwa.

By notlauf at 2011-05-25
link