Dobry wieczór,
byłem dziś na zlocie Mini i zamiast robić fotki Mini, fotografowałem zupełnie inny samochód. Już wkrótce trafi on do działu „idąc ulicą”, którym rządzą ostatnio auta amerykańskie. Zasady wydawania czasopism nakazywałyby różnicować marki w tej kategorii, ale złomnik to nie czasopismo i zasady mam tam, gdzie nie da się otworzyć parasola.
Dziś coś szczególnie ciekawego: posiódemne kombo. Wczoraj w telewizji „dawaly” film „Człowiek-demolka” z Sylvestrem Stallone i Wesley „czarnuch w pierdlu” Snipesem. Film ten to dzieło przejściowe między The Malaise Years a panującą obecnie niepodzielnie erą CGI. Wyróżnia się on tym, że biorą w nim udział wyjątkowe prototypy GM, grające auta przyszłości (LINK). Rzeczywiście trzeba mieć niezły trip, żeby uznać, że taki Cadillac Solitaire to auto przyszłości.
W Poznaniu stoi koło siebie sześć samochodów z tych samych lat co film Demolition Man, stąd moje skojarzenie. Wprawdzie nie są to prototypy, ale i tak można poczuć się jak w Alabamie w roku 1995. Mamy zatem, na pierwszym zdjęciu od lewej: 1986MY Buick Riviera, Pontiac Fiero jeszcze nieprzerobiony na Ferrari, Ford Thunberbird, 2 x Mercury Cougar, Cadillac Eldorado i Cadillac DeVille. Podobno jeszcze na podjeździe stoi Dodge Shadow, jako auto do jazdy na codzień – cóż za idealnie niepasujące uzupełnienie kolekcji Fordów i General Motors. I tak: Rivierą jeździłbym na działkę nad jeziorkiem (udawałbym że to francuska riviera). Fiero ruszyłbym do modnego klubu, upstrzywszy go znaczkami Ferrari i Lamborghini w dużej liczbie. Thunderbirdem ciągałbym przyczepę z Maluchem, Cougarami – ścigał się na 1/4 mili. Eldorado jeździłbym do roboty jak Paulie Walnuts z „The Sopranos”, a DeVillem woził śluby w Zaborowie, Borzęcinie i Pilaszkowie. W ten sposób cała kolekcja zostałaby do czegoś wykorzystana, a tak – wszystko wskazuje na to, że stoi i podlega powolnej demolce.

Kliknij na obrazek, zobaczysz dużą rozdzielczość

Zdjęcia: BB