Dobry wieczór
dziś będą dwa auta, które niegdyś były nieosiągalnymi marzeniami, a teraz w marzeniach swoich właścicieli są sprzedawalne za nieosiągalne ceny. Co ciekawe, obaj sprzedający dali bardzo podobną cenę, ale jednak samochody dość się od siebie różnią.

Zawodnik numer 1
Jeździj za prawie darmo, śmiejąc się z kartek na paliwo, czyli Daihatsu Charade diesel. Nikomu w tamtych czasach nie przeszkadzał klekoczący dźwięk trzycylindrowego diesla, który podobno jest TAK OKROPNY w VW 1.4 TDI (co za bzdura). Charade, choć miało przyspieszenie podobne jak Jelcz-RTO i wyczuwało wzniesienia, zanim kierowca jeszcze je dojrzał, było wygodnym, pięciodrzwiowym autem, które w dodatku było Rewelacyjnie Tanie W Utrzymaniu. Chyba że się zepsuło i trzeba było kupić jakąś część. Wtedy właściciel płakał, że nie ma jednak Malucha. Coś za coś. Pewnym problemem była także blacha wytłaczana chyba z tektury pomieszanej z puszkami po piwie, w każdym razie gniła w takim tempie, że codziennie auto stawało się lżejsze. Jakim cudem zachował się egzemplarz w stanie niemal fabrycznie nowym? Trudno stwierdzić, ale trzeba przyznać, że jest ładny. Wprawdzie szkoda, że to model po liftingu, ale i tak mi się podoba. Peweksowy „entry-level”. W ogóle powinna zostać stworzona kategoria „Pewex Classics”. Można byłoby zrobić naklejkę, forum klubowe i zrobić zlot tych wszystkich Carin, Corolli E8, Charade i paru jeszcze innych sprzętów z Przedsiębiorstwa Eksportu Wewnętrznego. Ale 7000 zł? Chyba jeszcze za wcześnie na taką sumę za zwykłe Charade, zwłaszcza że takie – niewiele gorsze – stoi po drodze ode mnie do najbliższego centrum handlowego.

link

Zawodnik numer 2
W czasach, gdy mało kto miał zachodnie auto, znałem pewnego człowieka, który miał Fiata Ritmo i to w wersji Climatizzata. Oczywiście klimatyzacja nie działała, a całe auto regularnie rozłaziło się przodem i blacharz musiał je podspawywać, żeby nie pękło, ale lans i tak był. Zwłaszcza, że ów gość wcześniej miał turkusowego Malucha. Jednak Ritmo tak go zmęczyło, że później kupił sobie Scorpio (BTW: takie wczesne Scorpio to już zabytek, jakbyście nie wiedzieli). Wygląda na to, że sprzedawany egzemplarz też kogoś męczył – do tego stopnia, że wziął i wypacykował go całego na niebiesko, nieszczególnie przejmując się takimi głupotami jak tabliczki znamionowe czy oryginalne emblematy. Z jakiegoś powodu mam też wrażenie, że czarne elementy nadwozia nasączono Plakiem do tego stopnia, że można byłoby z nich wycisnąć wannę tego specyfiku. Z jakiegoś, jeszcze innego powodu mam też wrażenie, że słowo „Abarth” wpisano od czapy, jak ten gość co mówi „uciekajcie, bo znam taekwondo, karate i kung-fu”. To zwykłe Ritmo Super 85, któremu sporo brakuje do oryginału. No i cena: 8000 zł. Tu czuję jeszcze większy opór wewnętrzny niż w przypadku Charade. Dokładam szóstkę i mogę rozjechać to podpicowane Ritmo kozackim Unimogiem.

link