Na początek muszę powiedzieć, że przynajmniej fragmentami test Velostera może zostać oskarżony o wtórność, ale to dlatego że wielkie umysły myślą podobnie. Chodzi oczywiście o felieton kolegów Kamila i Wiktora w ostatnim ClassicAuto (polecam ten numer i moją relację z Goodwood) na temat reklamy Hyundaia i40. Czy kombi może wyglądać jak coupe? Może i może, pytanie czy powinno. Czy coupe powinno wyglądać jak pick-up? Czy hatchback powinien wyglądać jak sedan? Czy komórka powinna wyglądać jak rakieta tenisowa? Raczej nie. Jak chcę kombi, to kupuję kombi – takie auto jest w ofercie Hyundaia, np. model i30 lub i40. Jak chcę coupe, to Hyundai też ma coś do zaoferowania: Genesisa lub… Velostera. A jakbym chciał bez frytek, to bym wziął bez frytek.
Niestety mam też coś do powiedzenia na temat reklamy Hyundaia Velostera. Nie widziałem jej w telewizji, tylko w internecie, nie jestem więc w stanie stwierdzić na 100% czy rzeczywiście była emitowana w jakiejkolwiek stacji. Chodzi o tę ze śmiercią:

Co najbardziej wkurwia w tej reklamie? Oczywiście to, że w roli tego „ZŁEGO” wystąpił Ford Focus III. Dlaczego nie i30? Dlaczego nie i40? Dlaczego nie ix20? Dlaczego Hyundai produkuje przynajmniej osiem, jeśli nie więcej modeli które są idealne do otwierania z lewej strony przez Ponurego Żniwiarza? Nasuwa się pytanie, czy żeby uniknąć Kostuchy, muszę kupić Velostera? No dobra, przypuśćmy że go kupiłem. Kluczyki mam w ręku i idę na parking zobaczyć co to za jeden.

Faktycznie. Veloster to małe coupe, stylizowane tak efektownie, że mało który producent zdecydowałby się na coś tak odważnego. Jeszcze odważniejsze jest umiejscowienie drzwi: jedne po lewej stronie, dwie pary po prawej. Oczywiście natychmiast nasuwa mi się porównanie z tym Cinquecento:

Niestety, muszę Was zasmucić. Cienias z obrazka powyżej jest w stanie całkowitego rozkręcenia i czeka na lepsze czasy, które być może nadejdą, a być może nie. Tymczasem Hyundai BEZCZELNIE SKOPIOWAŁ RDZENNIE POLSKI (ekhe, ekhe) pomysł na asymetryczny samochód i stworzył Velostera.
Spotkanie z Velosterem zacząłem nietypowo, od prawej strony. Sprawdziłem bowiem natomiast, czy tylne drzwi są użyteczne. Zasadniczo… są. Chociaż ich rozmiar nie pozwala zbyt dużym osobom na wśliźnięcie się przez otwór drzwiowy. Jest to ten sam problem, co w Citroenie DS4 (który nota bene całkiem mi się podoba) – drzwi mają głupawy kształt z bardzo długim wycięciem, przez co na parkingu nie daje się otworzyć ich zbyt szeroko. Jak zamykamy klapę tylną, możemy niechcący spłaszczyć głowę pasażerom, o czym jednak informuje stosowna naklejka na klapie, na wszelki wypadek napisana w języku rosyjskim. Jednak jak bardzo nie byłbym fanem aut z jedną parą drzwi, muszę przyznać, że jestem już na tyle stary, że doceniam obecność tej dodatkowej pary z prawej strony. Oczywiście w Micrze byłaby mi ona zbyteczna, tam nawet prawe drzwi otwierają się z trudem – dawno temu przykleiły się do uszczelki.

Teraz będzie oczywiście dygresja. Kiedyś było tak, że producenci starali się produkować ciekawe samochody, które w jakiś sposób pasowały do ich stylu (np. Saab: świeć Panie nad jego tłoczniami do blachy). Teraz jest tak, że jak jakiś producent niechcący lub umyślnie wyprodukuje model, który jest ciekawy, to się nazywa, że ma linię modeli lifestylowych. Np. Citroen – kiedyś robił wyjątkowe auta, teraz robi nowego C4 – można zasnąć od samego patrzenia na niego. Nie wspomnę oczywiście o Hyundaiu i30, i20, ix20 itp. Wszystkie są ciekawe jak wyścigi ślimaków. Ale wiadomo, takie auta trzeba robić, bo to z nich jest dochód, bo jak się wyłamiemy i zrobimy coś dziwnego, to nie przyjdzie Pan Od Zakupów Flotowych i nie kupi 200 sztuk do swojej firmy farmaceutycznej, żeby repy mogły sprawdzić, ile czasu można jechać na najwyższych obrotach i nie zmieniać oleju.

A ponieważ w międzyczasie trzeba też dbać o wizerunek marki, robi się takie auta jak Veloster czy VW Beetle. Dzięki temu każda marka jest nowoczesna i ekologiczna.
Veloster też w pewnym sensie jest ekologiczny. Ma silnik 1.6 GDI. Oznaczenie znane z Mitsubishi, które o dziwo po swoim pionierskim silniku 1.8 GDI tak zniechęciło się do bezpośredniego wtrysku benzyny, że obecnie nie ma go już w żadnym aucie marki z trzema diamentami. W tym samym czasie kolejni producenci z większym lub mniejszym sukcesem przechodzą na wtrysk bezpośredni. Problemem są oczywiście przeszkody techniczne – np. wtryskiwacz w komorze spalania bardzo się nagrzewa, podobnie kanały w głowicy – zamiast mieszanki leci przez nie tylko powietrze, co sprzyja odkładaniu się nagarów. Hyundai jednak stawia na GDI. Niestety silnik Velostera jest wodą na młyn przeciwników wtrysku bezpośredniego. Jeździłem ostatnio Mitsubishi Lancerem 1.6 117 KM i był bardziej żwawy niż Veloster. Coupe Hyundaia podobno lubi wysokie obroty. Jakoś tego nie zauważyłem. Do 3000 obr. nic się nie dzieje, a potem dalej nic się nie dzieje. W jaki sposób udało się fabrycznym kierowcom osiągnąć 100 km/h w czasie poniżej 10 sekund, jako żywo nie wiem. Być może odcinek testowy zaczyna się przy Belwederze, a kończy przy hotelu Hyatt. Wyprzedzanie zdecydowanie lepiej idzie Octavią 1.4 TSI.

Skutkiem tego mamy coupe do lansu. Bo lans jest w Velosterze ostry. Fura jest hipsterska na maksa i gdybyście nie wiedzieli kim jest hipster, to znajdziecie go za kierownicą Velostera. Ostre kolory, smaczki stylizacyjne, nietypowa linia – ludzie się pytali jaka to marka, jak mówiłem że Hyundai to nie chcieli wierzyć. Jeden właściciel Kii Cee’d kombi nawet zlustrował swój produkt motoryzacyjny wzrokiem wyrażającym lekką pogardę i powiedział „kurde, koreańce się wyrobiły…”.
Konkurenci Velostera to m. in. VW Scirocco, Citroen DS4, Mini Clubman i Renault Megane Coupe. Hyundai sprytnie ustawił cenę Velostera na takim poziomie, że jest niemal identyczna z Clubmanem, DS4 i Scirocco (powyżej 85 tys. zł), ale za to z tego timu wyłamało się Renault, za Megana w kupecie żądając 17 tys. zł mniej, a poza tym Megane coupe potrafi być szybkie. Mała dygresja: Megane RS (aktualny model) to jeden z nielicznych samochodów, który naprawdę mnie przeraził. Veloster też mnie raz przeraził: wyprzedzałem, więc zawczasu zredukowałem do trójki, wcisnąłem i nic się nie zdarzyło, a ten Iveco z przeciwka zbliżał się i zbliżał…

Wnętrze właściwie nie jest złe, choć z ekstrawaganckimi liniami nadwozia nie ma już wiele wspólnego. Śmieszny jest wielki, dotykowy ekran, na którym nie znajdziemy nawigacji nawet za dopłatą. Bezpośrednio z Velostera przesiadłem się do nowej Elantry i właściwie te auta są pod wieloma względami podobne: mają wnętrza zaprojektowane na tę samą modłę i praktycznie takie same osiągi, z tym że Elantra jest statecznym sedanem z wielkim bagażnikiem. A Veloster? Cóż, wychodzi na to, że jest statecznym hatchbackiem w opakowaniu coupe, które ma robić wrażenie na widzach. Czy to ma sens? Z punktu widzenia bezpieczeństwa, fotoradarów, bramek indukcyjnych itp. oczywiście tak, bo jeździmy sobie spokojnie, oszczędnie i bezpiecznie. Z punktu widzenia założeń samochodu typu coupe – oczywiście nie, bo nie po to buduje się coupe, żeby miało sens, tylko żeby nim dokurwiać. Dopóki nie będzie w ofercie silnika turbo – Veloster pozostanie odpowiednikiem MacBooka Air: robi to samo co zwykły laptop, jest droższy, ale jak usiądziesz z nim przy stoliku w „Karmie” albo „Regeneracji”, to automatycznie należysz do śmietanki. Niestety śmietanka nigdy mi nie smakowała.