Podobno po francusku „la folie” to znaczy szaleństwo, coś zupełnie odjechanego. Jeśli źle mówię, to mnie poprawcie.
Na pewno szalony wydał mi się pomysł, który zobaczyłem dziś. Zacznę jednak od tego, że już od ponad roku nie widziałem na żywo Land Cruisera J60, a jeśli dobrze pamiętam to ostatniego jeżdżącego spotkałem na Korsyce. Nie dziwię się, że „sześćdziesiątka” ma status kultowego auta wśród wszystkich fanów Land Cruisera. Jest taka… prawdziwa. Wielka, ale nie za wielka. Ma porażająco proste i trwałe silniki, wnętrze bez zbytecznych udziwnień, jest prawdziwą terenówką, nie bulwiastym SUV-em, który przez swoje rozmiary i ciężar jest w stanie jechać co najwyżej po szerokiej gruntówce. Ponadczasowe kształty sprawiają, że jest to auto, które nigdy nie będzie wydawało się przestarzałe. Gadżeciarze mogą poczuć się nim trochę rozczarowani, podobnie hipsterzy (staram się zrozumieć kim są ci drudzy), bo słabo jest jeździć nim dla lansu. Wymaga dość silnej ręki i braku strachu o ubrudzenie sweterka bez rękawów z Galerii Mokotów.
No i taki Land Cruiser J60 to trochę skurczybyk rdzewieje. Oczywiście w Polsce części blacharskie do tego auta są niezbyt dostępne. Dlatego trzeba ratować się innymi metodami. Jedną z nich może być oklejenie gnijącego nadwozia zielonymi workami na śmieci, które maskują rdzę. Niezły pomysł, przyznam, aczkolwiek nieco efemeryczny. Myślę, że właściciel powinien zainwestować w worki „super mocne”, a może nawet takie z taśmą. I chyba zbyt późno skazał swojego Land Cruisera na śmietnik. Ten pojazd jeździłby nawet wtedy, gdyby nadwozie całkowicie poddało się utlenieniu, a stelaże foteli trzeba byłoby dospawać do ramy. W końcu taki Land Cruiser służy do tego, żeby w kluczowym momencie uciec przed Tuaregami, a w tym foliowe worki na śmieci wcale nie przeszkadzają. Zatem myślę, że można go zostawić w tej formie.